Παρά την ισχύ των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας της πανδημίας ο Ιερός μας Ναός λειτουργεί κανονικά.

Παρακαλούνται οι ευσεβείς Χριστιανοί να προφέρουν τα απαραίτητα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας ( πρόσφορα, λάδι, νάμα, κεριά κτλ) και τα ονόματα προς μνημόνευση. 

Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας είναι σημαντική ακόμα κι αν για έκτακτους λόγους δεν μπορούμε να είμαστε παρόντες!

 

Εκ του Ιερού Ναού

 

 

Εν μέσω της πανδημίας μπορείτε να ακούτε απευθείας

 

τις Ιερές Ακολουθίες από την Ενορία μας

 

μέσω της Ιστοσελίδας του Ιερού Ναού! 

 

Επιλέξτε το σημείο που φαίνεται στην εικόνα. 

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020 04:19

Χαίρε Σκέπη Ελλήνων πλατυτέρα Νεφέλης!

«Τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων ἅπαν τὸ σύστημα, τὴν παναγίαν Σκέπην, τῆς ἁγνῆς Θεοτόκου, ὑμνήσωμεν προθύμως καὶ ἐν χαρᾷ, πρὸς αὐτὴν ἐκβοήσωμεν· χαῖρε Παρθένε βοήθεια ἀσφαλής, καὶ θερμὴ ἡμῶν ἀντίληψις.»

 

Με την ευλογημένη αυτή προτροπή, αγαπητοί αδελφοί, ο Ιερός Υμνογράφος, καλεί όλους μας με προθυμία και χαρά να υμνήσουμε για μια ακόμη φορά τα μεγαλεία της Κυρίας Θεοτόκου, επ΄' ευκαιρία της σημερινής διπλής εορτής. Διπλή και αυτή η εορτή, όπως κι εκείνη η ευλογημένη του Ευαγγελισμού, μιας και πάλι «γιορτάζει η Παναγιά και η γλυκειά Πατρίδα».

Εορτάζουμε πανηγυρικά τη Σκέπη της Παναγίας μας, η οποία ως φωτοφόρος νεφέλη επισκιάζει πάντα τον πιστό λαού του Θεού διαφυλάττοντάς τον από κάθε κίνδυνο και οδηγώντας τον σε «τρίβον ασφαλή».

 Το υπερφυσικό αυτό γεγονός της επισκίασης του πιστού λαού από τη φωτεινή νεφέλη αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη στο Βιβλίο της Εξόδου, όπου περιγράφεται η πορεία του Ισραήλ μέσα στην έρημο. Η νεφέλη εκείνη, σημάδι της ζώσας παρουσίας του Θεού, άλλοτε προπορευόμενη έδειχνε τον δρόμο στον Ισραηλίτη λαό και άλλοτε ακολουθώντας τον κάλυπτε τα νώτα του, αποτρέποντας κάθε κίνδυνο. Στο θαύμα αυτό οι ερμηνευτές της Αγίας Γραφής είδαν μια προφανή προτύπωση της Παναγίας, αφού η νεφέλη συμβολίζει και εκφράζει με αδιάψευστο τρόπο το Μυστήριο της Θείας Παρουσίας.

Αυτή η σύνδεση της νεφέλης με το Πρόσωπο της Παναγίας πέρασε στη Βυζαντινή Παράδοση και στην Ιερή Υμνογραφία, ώστε να είναι διάχυτη στους πιστούς η πεποίθηση ότι η Παναγία πάντοτε σκέπει και οδηγεί το νέο Ισραήλ,  όλους εμάς τους Χριστιανούς, προς τη σωτηρία και την  αιώνια ζωή.

Δεν είναι λίγες οι φορές, που η Σκέπη της Θεοτόκου συνδέθηκε με την προστασία και τη σωτηρία της Βασιλεύουσας από εξωτερικές απειλές, όταν άρχοντες και πιστός λαός ανέπεμπαν προσευχές και δεήσεις  στην Παναγία, ως τη μόνη ελπίδα στις δύσκολες ώρες του κινδύνου.

Μια τέτοια δύσκολη στιγμή για τους Ρωμιούς έγινε η αιτία της καθιερώσεως της Εορτής της Αγίας Σκέπης, όπως περιγράφεται στο συναξάρι της ημέρας. Ήταν μια νύχτα, κατά την οποία η Πόλη κινδύνευε από επιδρομή Αγαρηνών και ο πιστός λαός είχε συναχθεί στους Ιερούς Ναούς, να παρακαλέσει την Παναγία με αγρυπνίες και δεήσεις. Τότε ο Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός και ο μαθητής του Επιφάνιος  στον Ναό των Βλαχερνών αξιώθηκαν να δουν μια γυναίκα  να βγαίνει με μεγαλοπρέπεια από την Ωραία Πύλη και να κατευθύνεται προς το κέντρο του ναού, υποβασταζόμενη από τον τίμιο Πρόδρομο και ακολουθούμενη από αγίους, που φορούσαν λευκά και έψαλλαν. Έφτασε στη μέση του ναού, γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα. Έπειτα, μπήκε στο Ιερό και, αφού προσευχήθηκε και από εκεί «ὑπὲρ τοῦ «περιεστῶτος λαοῦ», έβγαλε κι άπλωσε το μαφόριό της  ως σκέπη πάνω στο εκκλησίασμα. Η Παναγία με τη θαυμαστή αυτή εμφάνισή Της, ανταποκρίθηκε στις ικεσίες των πιστών και έσωσε τη Βασιλεύουσα, καθώς όλοι «ήσαν προσκαρτεροῦντες τῇ προσευχῇ», αναθέτοντας την «πᾶσαν ἐλπίδα» τους στον Κύριο.

Αιώνες μετά, το ευσεβές μας Έθνος βρέθηκε και πάλι σε παρόμοια δύσκολη θέση. Ήταν τότε που ο παντοδύναμος Άξονας είχε σχεδόν καταπιεί ολόκληρη την Ευρώπη, τότε που μεγάλα και ισχυρά κράτη δεν άντεξαν το βάρος της απειλής και της στρατιωτικής επιβολής και είτε έσπευσαν να συνθηκολογήσουν άνευ όρων ή παραδόθηκαν μετά από μικρή αντίσταση.  Ήταν τότε που η μικρή Ελλάδα, παρά τις διαρκείς και ουσιαστικές προσπάθειές της να διατηρήσει την ουδετερότητά της και να αποφύγει την πολεμική εμπλοκή, είδε τα σύννεφα του πολέμου να την κυκλώνουν απειλητικά.

Και ήρθε εκείνο το ξημέρωμα της Δευτέρας 28ης  Οκτωβρίου 1940, όταν οι απανταχού της γης Έλληνες βροντοφώναξαν με ένα στόμα και μια φωνή εκείνο το ανεπανάληπτο, το απαράμιλλο, το γεμάτο ενθουσιασμό,  αλλά και καλά ζυγισμένο με το  καντάρι της Ιστορίας ΟΧΙ, που άφησε μουδιασμένους και έκπληκτους «συμμάχους» και εχθρούς. Κανείς τους δεν πίστεψε πως η μικρή και αδύναμη στα μάτια όλων Ελλάδα, τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά της στον γεμάτο κομπορρημοσύνη γίγαντα, που ως άλλος Λυαίος προκαλούσε και απειλούσε ως ανίκητος. Και όμως το έπραξε!

Με πίστη στο Θεό, με μόνες αποσκευές τις προσευχές των μανάδων τους, που έτρεξαν και γέμισαν τις Εκκλησιές  και «με το χαμόγελο στα χείλη» ξεχύθηκαν για το μέτωπο τα Ελληνόπουλα, σαν να πήγαιναν «σε πανηγύρι», στη δική τους «ανθισμένη πασχαλιά», χωρίς να διστάσουν στιγμή, χωρίς να λογαριάσουν τίποτε!

Έφυγαν να αναμετρηθούν με τον θάνατο πάνω στα αλβανικά βουνά, αφήνοντας πίσω τους τα πάντα! Τη ζωή τους, τις οικογένειές τους,  τις σπουδές και την εργασία τους, τα σκιρτήματα της νιότης  και  τα όνειρά τους. Νίκησαν κάθε φόβο, ξεπέρασαν κάθε δισταγμό, τράβηξαν λεβέντικα τον δρόμο της ευθύνης, σήκωσαν στους ώμους τους ολόκληρη την Πατρίδα και «πάνω εκεί στης Πίνδου μας τις κορφές» έγραψαν, χύνοντας το αίμα τους, κάποιες από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας.  

Ποιος ξέρει αλήθεια μέχρι εκείνη την ώρα πόσα αρνητικά σχόλια, πόσα παράπονα, πόσες ενστάσεις ή πόση συνολική απόρριψη ως νέα γενιά θα είχαν δεχθεί από τους μεγαλυτέρους τους;  Πόσες φορές θα χρειάστηκε να απολογηθούν απλά και μόνο γιατί έλαχε να γεννηθούν σε μεταγενέστερη εποχή, η οποία σε τίποτε δεν μπορούσε να συγκριθεί με «τις παλαιότερες», «τις ένδοξες», «τις ηρωικές», «τις γεμάτες ευσέβεια», «τις άλλες εποχές»  που είχαν ζήσει οι πατέρες και οι παππούδες τους; Ποιος μπορεί να υπολογίσει πόσες μέχρι τότε στιγμές θα είχαν αισθανθεί ελλιπείς, αδύναμοι, κατώτεροι και ανάξιοι των προγόνων και της καταγωγής τους και πόσες φορές παρά την απογοήτευσή τους θα είχαν, με σφιγμένα τα δόντια και τις γροθιές, υποσχεθεί στους εαυτούς τους να  αλλάξουν τα πάντα γύρω τους;

Εκείνα  λοιπόν τα παιδιά,  έμελλε να γίνουν «τα παιδιά της Ελλάδος», που πολέμησαν σκληρά και αξιώθηκαν, να δουν ανάμεσά τους τη Μάνα όλου του κόσμου να τους ευλογεί και τη νεφέλη Της τη φωτεινή να απλώνεται πάνω τους, να πορεύεται εμπρός τους και να τους οδηγεί, ώστε να καταφέρουν το ακατόρθωτο,  να χτυπήσουν με λύσσα και να πετάξουν στην θάλασσα τον εχθρό, «που πίστευε πως μπορεί στην Ελλάδα νικητής να μπει.»

Σήμερα, τιμώντας την Αγία Σκέπη της Θεοτόκου και μνημονεύοντας τις ψυχές όλων Εκείνων, ας κλίνουμε το γόνυ της ψυχής και της καρδιάς μας και ας δοξάσουμε τον Κύριο για τη νίκη και την Ελευθερία μας. Ας παρακαλέσουμε με δάκρυα την Παναγιά μας για την νεολαία μας, για τα σημερινά Παιδιά της Ελλάδος. Ας τα εμπιστευθούμε και ας τα προτρέψουμε με θεμέλιο το ένδοξο παρελθόν να οικοδομήσουν ένα ακόμα πιο λαμπρό μέλλον. Ας τους διδάξουμε, όσο είναι καιρός, Χριστό και  Ελλάδα και με ένα στόμα, μια φωνή, ας ψάλουμε στην Παναγία μας:

 

«Χαῖρε τοῦ κόσμου ἡ Σωτηρία

Χαῖρε Ἑλλάδος ἡ προστασία.

Χαῖρε δι' ἧς τοὺς ἐχθροὺς ἐκνικῶμεν

Χαῖρε πρὸς ἣν καθ' ἑκάστην βοῶμεν‧

Χαῖρε Σκέπη ὁλόφωτε.»

 

 

                                                                                                                               π. Στέφανος Γιάνναρος

 

 

Η Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν συνεδρία τῆς 26ης Αὐγούστου 2020, κατόπιν προτάσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἱερωνύμου, ἀποφάσισε τόν διορισμό ὡς νέου Πρωτοσυγκέλλου στήν ἀντίστοιχη κενή θέση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἰγνατίου Μουρτζανοῦ, μέχρι τώρα Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου αὐτῆς.

 

Ὁ  π. Ιγνάτιος, ἐφημέριος καί προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Λαρίσης, γεννήθηκε στή Λάρισα στίς 13 Ἰανουαρίου τοῦ 1980, καί εἶναι γόνος πολύτεκνης οἰκογένειας. Ὁ κατά σάρκα ἀδελφός του π. Θεμιστοκλῆς εἶναι κι αὐτός κληρικός καί ὑπηρετεῖ στήν Ἱερά Μητρόπολη Κερκύρας, ὡς Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος αὐτῆς. Χειροτονήθηκε Διάκονος στίς 27 Ὀκτωβρίου 2002 καί Πρεσβύτερος στίς 8 Φεβρουαρίου 2009, ἀπό τόν Μακαριστό Μητροπολίτη Λαρίσης καί Τυρνάβου κυρό Ἰγνάτιο. Διορίστηκε Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος στίς 20 Δεκεμβρίου τοῦ 2010, ὑπό τοῦ Μακαριστοῦ Γέροντός του, καί διορίστηκε ἐκ νέου εἰς τήν αὐτή διοικητική θέση τήν 1η Φεβρουαρίου τοῦ 2019, ὑπό τοῦ νῦν Ποιμενάρχου του κ. Ἱερωνύμου. 

Εἶναι πτυχιοῦχος τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης (2000), τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2005),  τοῦ Τμήματος Ἱστορίας, Ἀρχαιολογίας καί Κοινωνικῆς Ἀνθρωπολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (2014) καί τῆς Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης (ἐξομοίωση-2020).

Εἶναι κάτοχος Μεταπτυχιακῶν  Διπλωμάτων τῶν Tμημάτων Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στόν τομέα Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας (2013), Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στόν τομέα τῆς Βιοηθικῆς (2015), Ψυχολογίας τοῦ Πανεπιστημίου East London τῆς Μεγάλης Βρετανίας (2017), Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου Paul-Valéry-Μονπελιέ  τῆς Γαλλίας (2019) καί Εἰδικῆς Ἀγωγῆς τοῦ Πανεπιστημίου Λευκωσίας τῆς Κύπρου (2020).

Εἶναι κάτοχος Διδακτορικοῦ Διπλώματος τῶν Τμημάτων Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στόν τομέα Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας (2019), καί τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων, στόν τομέα τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας (2020). 

Εἶναι κάτοχος Διπλώματος Ἠλεκτρονικῶν Ὑπολογιστῶν καί Πτυχιοῦχος τῆς Ἀγγλικῆς, Γαλλικῆς, Ἱσπανικῆς καί  Ἰταλικῆς γλώσσης.

 

Ἀξιος ο νέος Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς μας Μητροπόλεως!!  

 

Θα μας βρείτε

Στοιχεία Επικοινωνίας

 Χρυσοστόμου και Αγίου Βησσαριώνος, Λάρισα

 panagialarisis@yahoo.com

 2410532350

Επισκέπτες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 92 επισκέπτες και κανένα μέλος

©2021 Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής. All Rights Reserved. Powered By GlobalTech